ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေရးစကားပုံံအရ ေပ်ာ္ရာမွမေနရ ေတာ္ရာမွာေနရဆိုတဲ့အတုိင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ ေတာ္ရိေရာ္ရာ အကုန္ကိုေလွ်ာက္ေျပာင္းေနၾကရသည္ေပါ့ဗ်ာ။ သံလြင္ျမစ္ႀကီးျခားလို႔ ရွမ္းျပည္ရဲ႕ အေရွ႕စူးစူး ေျမာက္ဖက္နည္းနည္းက်တဲ့ မိုင္းယန္းၿမိဳ႕နယ္အစြန္က ေတာင္ထိပ္စခန္းတစ္ခုမွာ စခန္းထိုင္ ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ေပါတာက ေပါပါတယ္ ေတာင္ယာ စိုက္ခင္းေတြက ပတ္လည္ကိုး။ ကိုယ္သာ မတတ္တာ ဆရာႀကီးဆရာမ်ား စစ္သည္မ်ားက ရွမ္းစကားကိုေကာင္းေကာင္း တတ္ေျမာက္ထားၾကေတာ့ ေတာင္ယာသြား အိေမ၊အိေပါ့ တို႔ ပီအိုက္၊ေနာင္ရင္း၊ပီနန္း တို႔နဲ႔ စကားေဖာင္ဖြဲ႕ စားစရာျပတ္ေနၿပီ ဘာညာေပါ့။ စခန္း ျပန္လာလို႔ကေတာ့ စုံေနတာပဲ။မုန္ညွင္း၊ကိုက္လန္၊ ကန္ဇြန္းဥ၊ အာတာလြတ္ဥ၊ ေတာင္ယာေတာင္ေစာင္းက လက္လက္ဆက္ဆက္အသီးအႏွံ အကုန္စားရပါတယ္။ ဒါလည္းအဲေလာက္ ခံတြင္းမေတြ႕မိဘူး။ ဒီေမာင္က ေျမျပန္႔က လာတာဆိုေပမယ့္ ဒါေတြက ဝယ္စားလို႔ရေနတာကိုး။ မဆန္းေသးဘူးေပါ့။ ေျမျပန္႔မွာလည္း ေတာင္ယာေျမေဟာင္းေလာက္တဲ့အခ်ိန္ သစ္ပင္ အုပ္နဲ႔ စိုက္ခင္းေဟာင္းအစပ္ ေျမေနရာပြပြေတြကေန တူးဆြလို႔ထြက္လာတဲ့ သစ္ဥလို သစ္ဖုဖုလိုလို ေလးေတြ မေလာ့ ဆိုလား မေနာ႔ဆိုလား သူတို႔ကေခၚတာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေမ့ၿပီ စားလို႔ေကာင္းတာပဲ မွတ္မိ ေတာ့တယ္။ အဲဒီ ဥကိုေရစင္စင္ေဆး အစိမ္းစားလည္း ေကာင္းမွေကာင္း အရည္ေလးတရႊမ္းရႊမ္းနဲ႔။ ဟင္း အျဖစ္ခ်က္စားလည္း မို္က္တာပဲ ။ ေျမပဲဆန္ဥ ႏုႏုထြားထြားကို ေထာပတ္အရသာ ပတ္ထည့္ထားသလိုပဲဗ်ာ။ အဲဒါစားၿပီး အိပ္လို႔အလြန္ေကာင္းတာလည္း မွတ္မိေနေသးတယ္။
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကလည္း တကယ္မိုက္တယ္။ ေရႊပဲသီးလိုလို စေတာ္ပဲလိုလိုအရြက္ တို႔ ကိုက္လန္ မုန္ညင္း တို႔ကို ေၾကာ္စားရတာ။ ဒါမ်ားဘာဆန္းလဲ ေမးစရာရွိတယ္။ ေတာင္ယာခ်င္းတူေပမယ့္ သူက ဆန္းတာက။ ဘိန္းခင္း ထဲက ဟာမို႔ပါ။ ဘိန္းခင္း ဆိုတာ ဘိန္းျဖဴေမြးဖြားရာ ဇာတိ ဘိန္းပင္ေတြစိုက္ထားတဲ့ ေတာင္ယာ ဘိန္းစုိက္ခင္း ေပါ့ဗ်ာ။ ဘိန္းခင္းက ဘာလို႔ရွိေနလဲလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ေတာင္ေပၚ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ေနရာက အခါ လူမ်ဳိး ၊ လားဟူလူမ်ဳိးေတြက အခုခ်ိန္ထိ ေတာင္ကုန္းေစာင္း တစ္ခု ၄/၅ ဧကေလာက္ေတာ့ ဘိန္းက်ဲၾကတုန္းပါ။ ဒါမွ သူတို႔ စားစရာရွိတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ လူသူ အေရာက္အေပါက္လည္းနည္းတဲ့ ေတာင္ကုန္းေဒသေတြ ျဖစ္ေန ေတာ့လည္း သူတို႔မွာ အသိပညာလည္း နည္းလ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ (အဲဒီဘိန္းခင္းေတြ ဖ်က္ခဲ့ရတာ လက္ေတာင္ ေပါက္ၿပဲခဲ့တာဗ် ေနာက္မွ ပို႔စ္ သတ္သတ္တင္ပါ့မယ္) ဘိန္းပင္ ဆိုတာက အပင္ငယ္ငယ္မွာ အရြက္ ကိုက္လံ/ ဆလပ္ မ်ဳိးႏြယ္လိုပါပဲ။ သူက ဟို အသီးထြက္ေတာ့မွ ဆလပ္ပင္ အလယ္က ရိုးတံထြက္သလို အေပၚ ကိုရွည္ထြက္သြားၿပီး အသီး သီးတာ။ အဲဒီဘိန္းခင္း အပင္ ေပါက္စနေလးေတြၾကားကို ဘိန္းေစ့ စက်ဲကတည္းက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပါ ထည့္က်ဲတာေလ။ ဘိန္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က သူက အခင္းထဲမွာ ရွိသမွ်ေသာ အပင္ေတြဆီက အခါးဓာတ္ ကိုစုပ္ယူပစ္ျခင္းပါ။ အဲဒီရဲ႕ ရလာဒ္ က ဘိန္းခင္းထဲက ရသမွ် အသီးအရြက္ေတြက သာမန္ ေတာင္ယာအခင္း ကိုင္းသီးႏွံစိုက္ခင္းထဲက မည္သည့္ အသီးအရြက္ေတြအားလုံးထက္ ပိုၿပီး လက္ဆတ္ ႏုျမစ္ခ်ဳိျမေနျခင္းပါပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔ဗ် ။ ကိုယ္ေတြ႕ေဟ့၊ ငါေတြ႕ဟ လို႔ ေအာ္လိုက္မွာေနာ္ ..... တကယ္ကို အရသာရွိတာ။ ဘိန္းရြက္ကေတာ့ ႏုစဥ္အခါမွာ မုန္ညင္းနဲ႔အတူ ေရာေၾကာ္စားလို႔ ေကာင္းေသးတယ္။ ရင့္သြားေတာ့ ခါးသပ္သပ္ေလးျဖစ္လာတာ။
တကယ့္ကို အရည္ရႊန္းေနတာဗ်။ ညစာကို ဘိန္းခင္းထဲက မုန္ညွင္းရြက္၊ ကိုက္လံ အရြက္စုံေၾကာ္၊ေရႊပဲသီးနဲ႔ ဖရုံညြန္႔ ဘူးညြန္႔ ဟင္းခ်ဳိေလးနဲ႔ ထမင္းေလးစားလိုက္တိုင္း အၿမဲတန္း လုိက္ပြဲကေတာ့ ေမာက္ေနေအာင္ ထပ္ထည့္ခဲ့တာဗ်။ တကယ္။ ဘာအသားမွကို မလိုတာ။ လားဟူရြာေခါင္းေဆာင္ေတြ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ က်ားရိုးစိမ္ အရက္ေလး စြပ္လိုက္လို႔ကေတာ့ အိုး ဖလန္းဖလန္းကိုထေနတာ (ဟီးဟီး ဘာလဲေတာ့မသိဘူး ဒီေန႔ အမ်ားေျပာေနတဲ့စကား သုံးၾကည့္တာ) ။ ညည ကင္းသမားေတြနဲ႔အတူတူ ကတုတ္က်င္းထဲမွာ ကန္ဇြန္းဥ ျပဳတ္တစ္အိုးနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာလို႔။ ေန႔လည္ေန႔ခင္း အခ်ဳိတည္း ရတဲ့ အစားအစာတစ္မ်ဳိးရွိေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘိန္းေစ့ လူတိုင္းျမင္ဖူးမယ္ အဲဒါကိုေတာ့ ဟိုဗ်ာ ထိုးမုန္႔စားရင္ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ အေစ့ ေသးေသးေလးေတြ ဘိန္းေစ့ ဘိန္းေစ့ နဲ႔ အဲဒါ ဟုတ္တယ္ ဘိန္းပင္ ဘိန္းသီးကထြက္တဲ့ ဘိန္းေစ့စစ္စစ္ပဲ။ သူက ဒီလိုစားရတာ။ ဘိန္းေစ့ကို ဒယ္အိုးထဲထည့္ၿပီး အရင္ေလွာ္လိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့မွ တပ္မေတာ္ ႏို႔ဆီေလးနဲ႔ ဆီပူေလးနဲ႔ လွိမ့္လိုက္တာ။ အိုး ေမႊးေနတာပဲဗ်ာ အနံ႕ေလးကို။ ထမင္းေလးစားၿပီး အခ်ဳိမတည္းရရင္ျဖင့္ အစ္ကိုလဲရေခ်ရဲ႕ ဆိုတဲ့အတိုင္းမျဖစ္ရေလေအာင္ အခ်ဳိေလးတည္း(တဲ)ေပးရတာကိုး။
ထိုစဥ္အခါက တပ္ခြဲမွဴး ကြ်န္ေတာ့္ကို လိုေလေသးမရွိ ေတာင္ေပၚစာေလးေတြ ခ်က္ေကြ်းခဲ့တဲ့ တပ္ခြဲရုံးက ထမင္းခ်က္စစ္သည္ တပ္ၾကပ္ဝင္းျမင့္ကေတာ့ ငွက္ဖ်ားေရာဂါနဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္သြားတာ (၂) ႏွစ္ျပည့္ ေတာ့မယ္ ဗ်ာ။ အရာရာ တိုင္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရ ျဖစ္ေစေနဦးေတာ့မွာေပါ့ေလ။
(၂၀၀၆ ခုႏွစ္ရဲ႕ ႏိုဝင္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလေတြေလာက္ကေပါ့။)
@@@ By ေနလြမ္းသူ
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကလည္း တကယ္မိုက္တယ္။ ေရႊပဲသီးလိုလို စေတာ္ပဲလိုလိုအရြက္ တို႔ ကိုက္လန္ မုန္ညင္း တို႔ကို ေၾကာ္စားရတာ။ ဒါမ်ားဘာဆန္းလဲ ေမးစရာရွိတယ္။ ေတာင္ယာခ်င္းတူေပမယ့္ သူက ဆန္းတာက။ ဘိန္းခင္း ထဲက ဟာမို႔ပါ။ ဘိန္းခင္း ဆိုတာ ဘိန္းျဖဴေမြးဖြားရာ ဇာတိ ဘိန္းပင္ေတြစိုက္ထားတဲ့ ေတာင္ယာ ဘိန္းစုိက္ခင္း ေပါ့ဗ်ာ။ ဘိန္းခင္းက ဘာလို႔ရွိေနလဲလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ေတာင္ေပၚ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ေနရာက အခါ လူမ်ဳိး ၊ လားဟူလူမ်ဳိးေတြက အခုခ်ိန္ထိ ေတာင္ကုန္းေစာင္း တစ္ခု ၄/၅ ဧကေလာက္ေတာ့ ဘိန္းက်ဲၾကတုန္းပါ။ ဒါမွ သူတို႔ စားစရာရွိတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ လူသူ အေရာက္အေပါက္လည္းနည္းတဲ့ ေတာင္ကုန္းေဒသေတြ ျဖစ္ေန ေတာ့လည္း သူတို႔မွာ အသိပညာလည္း နည္းလ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ (အဲဒီဘိန္းခင္းေတြ ဖ်က္ခဲ့ရတာ လက္ေတာင္ ေပါက္ၿပဲခဲ့တာဗ် ေနာက္မွ ပို႔စ္ သတ္သတ္တင္ပါ့မယ္) ဘိန္းပင္ ဆိုတာက အပင္ငယ္ငယ္မွာ အရြက္ ကိုက္လံ/ ဆလပ္ မ်ဳိးႏြယ္လိုပါပဲ။ သူက ဟို အသီးထြက္ေတာ့မွ ဆလပ္ပင္ အလယ္က ရိုးတံထြက္သလို အေပၚ ကိုရွည္ထြက္သြားၿပီး အသီး သီးတာ။ အဲဒီဘိန္းခင္း အပင္ ေပါက္စနေလးေတြၾကားကို ဘိန္းေစ့ စက်ဲကတည္းက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပါ ထည့္က်ဲတာေလ။ ဘိန္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က သူက အခင္းထဲမွာ ရွိသမွ်ေသာ အပင္ေတြဆီက အခါးဓာတ္ ကိုစုပ္ယူပစ္ျခင္းပါ။ အဲဒီရဲ႕ ရလာဒ္ က ဘိန္းခင္းထဲက ရသမွ် အသီးအရြက္ေတြက သာမန္ ေတာင္ယာအခင္း ကိုင္းသီးႏွံစိုက္ခင္းထဲက မည္သည့္ အသီးအရြက္ေတြအားလုံးထက္ ပိုၿပီး လက္ဆတ္ ႏုျမစ္ခ်ဳိျမေနျခင္းပါပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔ဗ် ။ ကိုယ္ေတြ႕ေဟ့၊ ငါေတြ႕ဟ လို႔ ေအာ္လိုက္မွာေနာ္ ..... တကယ္ကို အရသာရွိတာ။ ဘိန္းရြက္ကေတာ့ ႏုစဥ္အခါမွာ မုန္ညင္းနဲ႔အတူ ေရာေၾကာ္စားလို႔ ေကာင္းေသးတယ္။ ရင့္သြားေတာ့ ခါးသပ္သပ္ေလးျဖစ္လာတာ။
တကယ့္ကို အရည္ရႊန္းေနတာဗ်။ ညစာကို ဘိန္းခင္းထဲက မုန္ညွင္းရြက္၊ ကိုက္လံ အရြက္စုံေၾကာ္၊ေရႊပဲသီးနဲ႔ ဖရုံညြန္႔ ဘူးညြန္႔ ဟင္းခ်ဳိေလးနဲ႔ ထမင္းေလးစားလိုက္တိုင္း အၿမဲတန္း လုိက္ပြဲကေတာ့ ေမာက္ေနေအာင္ ထပ္ထည့္ခဲ့တာဗ်။ တကယ္။ ဘာအသားမွကို မလိုတာ။ လားဟူရြာေခါင္းေဆာင္ေတြ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ က်ားရိုးစိမ္ အရက္ေလး စြပ္လိုက္လို႔ကေတာ့ အိုး ဖလန္းဖလန္းကိုထေနတာ (ဟီးဟီး ဘာလဲေတာ့မသိဘူး ဒီေန႔ အမ်ားေျပာေနတဲ့စကား သုံးၾကည့္တာ) ။ ညည ကင္းသမားေတြနဲ႔အတူတူ ကတုတ္က်င္းထဲမွာ ကန္ဇြန္းဥ ျပဳတ္တစ္အိုးနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာလို႔။ ေန႔လည္ေန႔ခင္း အခ်ဳိတည္း ရတဲ့ အစားအစာတစ္မ်ဳိးရွိေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘိန္းေစ့ လူတိုင္းျမင္ဖူးမယ္ အဲဒါကိုေတာ့ ဟိုဗ်ာ ထိုးမုန္႔စားရင္ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ အေစ့ ေသးေသးေလးေတြ ဘိန္းေစ့ ဘိန္းေစ့ နဲ႔ အဲဒါ ဟုတ္တယ္ ဘိန္းပင္ ဘိန္းသီးကထြက္တဲ့ ဘိန္းေစ့စစ္စစ္ပဲ။ သူက ဒီလိုစားရတာ။ ဘိန္းေစ့ကို ဒယ္အိုးထဲထည့္ၿပီး အရင္ေလွာ္လိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့မွ တပ္မေတာ္ ႏို႔ဆီေလးနဲ႔ ဆီပူေလးနဲ႔ လွိမ့္လိုက္တာ။ အိုး ေမႊးေနတာပဲဗ်ာ အနံ႕ေလးကို။ ထမင္းေလးစားၿပီး အခ်ဳိမတည္းရရင္ျဖင့္ အစ္ကိုလဲရေခ်ရဲ႕ ဆိုတဲ့အတိုင္းမျဖစ္ရေလေအာင္ အခ်ဳိေလးတည္း(တဲ)ေပးရတာကိုး။
ထိုစဥ္အခါက တပ္ခြဲမွဴး ကြ်န္ေတာ့္ကို လိုေလေသးမရွိ ေတာင္ေပၚစာေလးေတြ ခ်က္ေကြ်းခဲ့တဲ့ တပ္ခြဲရုံးက ထမင္းခ်က္စစ္သည္ တပ္ၾကပ္ဝင္းျမင့္ကေတာ့ ငွက္ဖ်ားေရာဂါနဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္သြားတာ (၂) ႏွစ္ျပည့္ ေတာ့မယ္ ဗ်ာ။ အရာရာ တိုင္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရ ျဖစ္ေစေနဦးေတာ့မွာေပါ့ေလ။
(၂၀၀၆ ခုႏွစ္ရဲ႕ ႏိုဝင္ဘာနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလေတြေလာက္ကေပါ့။)
@@@ By ေနလြမ္းသူ
) ကိုယ္နဲနဲပဲ ပူတယ္ ဗိုလ္ႀကီး ထမင္းေရပူပူနဲ႔ ေဆးတိုက္ ထားပါတယ္…တဲ့ ေဆးတပ္သားက ဘာေျပာလဲ … ဘာမွေတာ့ေျပာမသြားဘူး ဟာ ဒီေကာင္ ေခၚ ေမာင္ေဆးတပ္သား (ေဆးသင္တန္းတတ္ၿပီးသား ဒုတပ္ၾကပ္တစ္ေယာက္ပါ) ။။ တုတ္ေကြးဖ်ားဆိုပဲ သိသလို လိုနဲ႔ အမယ္ ငွက္ဖ်ားဆုိ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကဲ… ဟုတ္တယ္ေလ တပ္မေတာ္မွာ ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ ထုတ္ေပး ထားတာ။ ငွက္ဖ်ားနဲ႔တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့ ေဆးမေသာက္သူမွာ တာဝန္ကိုး။ ေနပါဦး ဒီေကာင္ မေန႔က ဘာေတြ အစားမွားေသးလဲ မွဳိေတြဘာေတြ စားလို႔လား …. ဆိုေတာ့ မစားဘူးဗိုလ္ႀကီး ေတာင္ပိႏၷဲရြက္နဲ႔ ပဲဟင္းပဲ စားတာ။ …. ဟုတ္မွာပါ ကိုယ္ေတာင္ ေတာင္ပိႏၷဲရြက္ႏုေလးနဲ႔ ေျမာက္ဥ ၊ ကုလားပဲဟင္းေလးနဲ႔ ၿမိန္ေနရတာ။ အင္း ဖ်ားတယ္နာတယ္ ဆိုလို႔ ေနာက္ေန႔ တပည့္ေတြ ေသခ်ာထပ္လိုက္ၾကည့္ဦးမွပါ ……. ေတာ္ၾကာ အဖ်ား ကူးကုန္မွ စခန္းတစ္ခုလုံး ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနဦးမယ္ …………….. ဟူးးးးးးးးးးးးးးး ဒီရက္စြဲေတြ ဒီေန႔ရက္ေတြ။